αντιο2016

Αντίο 2016

Και τώρα που φεύγεις μπορώ να σου μιλήσω ειλικρινά: υπήρξες άδικος και σκληρός, και όχι μόνο μαζί μου. 10 ολόκληρους μήνες με άφησες να πονάω. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να χρησιμοποιήσω ποτέ το χέρι μου όπως παλιά. Ίσως όμως και να ύψωνα πολύ συχνά το δάχτυλο… Ίσως και να είναι και το μάθημα που έπρεπε να πάρω: η διδαχή της υπομονής! Κι αυτές οι αμυχές που άφησες στην ψυχή μου, είναι το τίμημα της γνώσης. Θα πρέπει να μάθω να τις αγαπώ κι αυτές.

Πάντως θα κρατήσω σα φυλαχτά τις καλές μας στιγμές, εκείνες τις ουσιαστικές. Που η ψυχή ανέβαινε ένα σκαλάκι προς τον ουρανό. Όπως και να χει, θέλω να σου πω ευχαριστώ. Κι ας μην μου έφερες κάτι. ΑΡΚΕΊ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΗΡΕΣ ΤΙΠΟΤΑ. (Απ’αυτά τα δίχως χρηματική αποτίμηση. Τα σημαντικά!) Αλλά μιας και τό φερε η κουβέντα, πάρε κάτι!!

Τώρα που τα μαζεύεις για να φύγεις, βάλε σε παρακαλώ στις αποσκευές σου και…λίγο ανθρώπινο πόνο. Αντίο 2016.

Βίκυ Χ.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ