epiktitos-omorfamystika

Η ιστορία του ιταλού Πέπε

Ο αρχαίος Ελληνας φιλόσοφος Επίκτητος έλεγε: “για όσα βιώνουμε δεν φταίνε τα ίδια τα γεγονότα, αλλά ο τρόπος που εμείς τα αντιμετωπίζουμε”.

Η ιστορία του ιταλού Πέπε που ακολουθεί (και που εντόπισα στο διαδίκτυο), έρχεται να επιβεβαιώσει αυτήν την αρχαία ελληνική άποψη.

Ο Πέπε είναι το είδος του ανθρώπου που ο καθένας θα ήθελε να είναι. Πάντα χαρούμενος, είχε πάντα κάτι θετικό να πει.
Όταν κάποιος τον ρωτούσε πως είναι, πάντα έλεγε: «Δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα»!

Είχε αλλάξει πολλές φορές δουλειά και αρκετοί από τους συναδέλφους του τον ακολουθούσαν.

Ο λόγος που τον ακολουθούσαν ήταν η στάση του. Ήταν γεννημένος ηγέτης.

Αν ένας από τους υπαλλήλους είχε μια κακή μέρα, αυτός ήταν πάντα εκεί για να του δείξει την θετική πλευρά της κατάστασης.

Μια μέρα πήγα να τον δω και του ρώτησα. Δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορεί να είσαι πάντα τόσο σίγουρος.

Πως το κάνεις;

Ο Πέπε μου απάντησε:

– “Κάθε πρωί ξυπνάω και λέω στον εαυτό μου : “Πέπε, έχεις δύο επιλογές τώρα: Μπορεί να είσαι σε καλή ή σε κακή διάθεση. Διαλέγω να είμαι σε καλή.

– Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, μπορώ να επιλέξω να το παίξω θύμα ή να μάθω κάτι από την εμπειρία. Διαλέγω να “μάθω”.

– Κάθε φορά που κάποιος έρχεται να μου παραπονεθεί, μπορώ να δεχθώ τα παράπονά του ή να του δείξω την θετική πλευρά της ζωής. Επιλέγω να του δείξω την θετική πλευρά.

– Ναι, φυσικά αλλά δεν είναι τόσο εύκολο, απήντησα.

– «Si, είναι.», δήλωσε ο Πέπε. Τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Αν απλοποιήσεις την όλη κατάσταση αυτή συνοψίζεται σε μια επιλογή.

– Μπορείς να επιλέξεις πώς να αντιδράσεις σε κάθε περίπτωση, μπορείς να επιλέξεις πώς οι άλλοι επηρεάζουν τις διαθέσεις σου, μπορείς να επιλέξεις να είσαι σε καλή ή κακή διάθεση.

Σε περίληψη

Εσύ επιλέγεις πως θα ζήσεις την ζωή σου.

Σκέφτηκα πολύ αυτά που μου είπε ο Πέπε…

Επειδή αλλάξαμε σπίτι, χάσαμε επαφή, αλλά σκεφτόμουν συχνά τον Πεπέ όταν είχα να πάρω μιαν απόφαση.

Χρόνια αργότερα έμαθα ότι ο Πέπε έκανε κάτι που ποτέ δεν πρέπει να κάνεις. Άφησε την πόρτα ξεκλείδωτη και τρεις οπλισμένοι ληστές μπήκαν να τον ληστέψουν.

La casa sulla collina

Όταν ο Pepe, τρέμοντας από φόβο, προσπάθησε να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο, το χέρι του γλίστρησε. Οι ληστές
πανικοβλήθηκαν και τον πυροβόλησαν. Ο Πεπέ βρέθηκε σχετικά γρήγορα, τρέξαμε στο νοσοκομείο. Μετά
από 8 δύσκολες ώρες χειρουργείο και εβδομάδες αποκατάστασης ο Πέπε βγήκε από το νοσοκομείο με αρκετές
σφαίρες στο σώμα του. Μετά από έξι μήνες συνάντησα τον Πέπε και τον ρώτησα πως είναι. Η απάντηση ήταν όπως πάντα. «Δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα»!

Όταν τον ρώτησα τι του πέρασε από το μυαλό την μέρα της ληστείας, μου είπε.

«Όταν βρέθηκα πληγωμένος ξάπλα στο πάτωμα, σκέφθηκα πως είχα δύο επιλογές: Να ζήσω ή να πεθάνω. Διάλεξα να
ζήσω.»

«Δεν φοβήθηκες;» τον ρώτησα. Ο Πέπε απάντησε. «Οι γιατροί ήταν θαυμάσιοι. Δεν κουράζονταν να επαναλαμβάνουν ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά όταν με πήγαν στο χειρουργείο και όταν είδα την έκφραση στα πρόσωπά τους τότε πραγματικά φοβήθηκα. Διάβαζα στα μάτια τους «Αυτός τώρα είναι νεκρός». Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να πάρω μιαν απόφαση.»

«Και τι έκανες;» Τον ρώτησα.
Ο Πέπε μου απάντησε: «Όταν ο γιατρός με ρώτησε αν ήμουν αλλεργικός σε κάτι, πήρα μια βαθιά ανάσα και φώναξα. «Ναι, στις σφαίρες!». Ενώ αυτοί γελούσαν εγώ τους είπα. «Διαλέγω να ζήσω. Εγχειρήστε με σαν να είμαι ζωντανός όχι πεθαμένος.»

Ο Πέπε επέζησε χάρη στους γιατρούς αλλά κυρίως χάρη στην εκπληκτική στάση του. Είχε μάθει ότι κάθε μέρα, έχουμε την επιλογή να ζήσουμε πλήρως ή όχι. Τελικά, η στάση, αυτό είναι που μετράει.

Τελικά
Και γενικά

Το τι είσαι
Το πως αισθάνεσαι
Το πως σε βλέπουν οι άλλοι
Το πώς ζεις

Είναι δική σου απόφαση.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

  • Μπία

    Μετά την επέλαση των σωτήριων-για ποιους άραγε τελικά;- μνημονίων, δε νομίζω ότι υπάρχουν σοβαρά και ρεαλιστικά περιθώρια θετικής προσέγγισης της παρούσας πραγματικότητας, γιατί εάν υιοθετήσεις αυτή τη στάση σημαίνει ότι πολύ απλά παραδόθηκες στην καταιγιστική προπαγάνδα του συρμού, η οποία μας οδήγησε και στην παρούσα απόλυτη κατάντια.

  • Μπία

    Το όλο σκηνικό μου θυμίζει πλέον την ταινία La vita e bella όπου ο roberto benigni προσπαθεί με διάφορα τραγελαφικά τεχνάσματα να πείσει το μικρό του γιο ότι το στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο οποίο είναι έγκλειστοι, είναι μία τρόπον τινά παιδική χαρά. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να θυμώσουμε, πάρα πολύ να θυμώσουμε, μπας και προβληματιστούμε καμιά στιγμή και πάψουμε να υιοθετούμε τη λογική του anything goes, επειδή αυτή είναι βολική για τα υποτιθέμενα “κεκτημένα” μας και μας έχουν μάθει να θεωρούμε λογικό ό, τι είναι βολικό. Καιρός να ξεβολευτούμε τώρα, διαφορετικά θα ξεβολευτούμε μία και καλή αύριο.

  • Μπία

    Και για να προλάβω το σχόλιο:καλά τελικά δεν είχε happy end η “περιπέτεια” του benigni;Βέβαια, είχε, επειδή οι γερμανοί ηττήθηκαν από μερικές εκατόμβες “ανόητων”, που θυσιάστηκαν χωρίς να σκεφτούν να πάρουν τη ζωή όπως ήρθε και όχι από συμπεριφορές τύπου benigni, που είναι σωτήριες προσωπικά, αλλά καταστροφικές συλλογικά.

  • Νταϊάνα Κωσταντινίδου

    Εκπληκτικό το κείμενο σου βίκυ μου. Η ζωή τελικά που βιώνουμε είναι το άθροισμα των επιλογών μας. Θα ήθελα να σου στείλω την ποιητική μου συλλογή(που μόλις εξέδωσα) που έχει ως κεντρικό άξονα το θέμα που θίγεις παραπάνω.
    Καλή σου συνέχεια!
    Ντ.

  • ΙΡΙΣ

    ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!!!ΦΙΛΑΚΙΑ

  • ΙΡΙΣ

    Η ιστορία του ιταλού Πέπε

    Ο αρχαίος Ελληνας φιλόσοφος Επίκτητος έλεγε: “για όσα βιώνουμε δεν φταίνε τα ίδια τα γεγονότα, αλλά ο τρόπος που εμείς τα αντιμετωπίζουμε”.

    Η ιστορία του ιταλού Πέπε που ακολουθεί (και που εντόπισα στο διαδίκτυο), έρχεται να επιβεβαιώσει αυτήν την αρχαία ελληνική άποψη.

    Ο Πέπε είναι το είδος του ανθρώπου που ο καθένας θα ήθελε να είναι. Πάντα χαρούμενος, είχε πάντα κάτι θετικό να πει.
    Όταν κάποιος τον ρωτούσε πως είναι, πάντα έλεγε: «Δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα»!

    Είχε αλλάξει πολλές φορές δουλειά και αρκετοί από τους συναδέλφους του τον ακολουθούσαν.

    Ο λόγος που τον ακολουθούσαν ήταν η στάση του. Ήταν γεννημένος ηγέτης.

    Αν ένας από τους υπαλλήλους είχε μια κακή μέρα, αυτός ήταν πάντα εκεί για να του δείξει την θετική πλευρά της κατάστασης.

    Μια μέρα πήγα να τον δω και του ρώτησα. Δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορεί να είσαι πάντα τόσο…

  • Καρολίνα

    Η ιστορία του Πέπε μου θυμίζει την θεωρία των ελλήνων στωικών η οποία πρεσβεύει αυτό ακριβώς, δηλαδή να δεχόμαστε την ζωή όπως έρχεται και να μη βαρυγκομούμε.